Jedno vreme je bila članica Savremenog pozorišta, da bi zatim prešla u Atelje 212. Filmsku karijeru započela je 1957. godine u filmu Subotom uveče i tokom svoje karijere glumila je u oko 40 filmova. Za ulogu u filmu Gorki deo reke (1965) nagrađena je Srebrnom arenom na filmskom festivalu u Puli.

Najveće uspehe ostvarila je filmovima Kad budem mrtav i beo (1967) i Žuta (1973). Za svoj performans u filmu Žuta, kao i u filmu Užička republika, nagrađena je Zlatnom arenom. Veliku popularnost u bivšoj Jugoslaviji donela joj je uloga majke Perside "Side" Pantić u komediji Tesna koža. Upečatljive su ostale i uloge snaje Ruže u Drugoj Žikinoj dinastiji i Veliborke u Srećnim ljudima. Neke od njenih poznijih velikih uloga je uloga Taske, u velikom bioskopskom hitu Zona Zamfirova iz 2002. godine, a istakla se i u seriji Greh njene majke, tumačeći lik kume Anice.

Za svoj filmski i pozorišni rad dobila je mnoge nagrade i priznanja, kao što su Žanka Stokić, Dobričin prsten, Zlatni ćuran, Joakim Vujić, Pavle Vuisić, Zlatna arena, Sterijina nagrada i druge. Njen legat nalazi se u Muzeju Jugoslovenske kinoteke i Udruženju za kulturu, umetnost i međunarodnu saradnju „Adligat”.

Nakon duže borbe sa Alchajmerovom bolešću, Ružica Sokić preminula je u Beogradu 2013. godine u 79. godini života.[3][4]

Biografija

Rođena je 1934. u Beogradu, u tadašnjoj Kraljevini Jugoslaviji, kao kćerka trgovca i suvlasnika lista „Pravda“, Petra Sokića (1893—1964), i majke Vukosave (umrla 2000), ćerke sveštenika iz Banjaluke. U detinjstvu je letovala kod dede u Banjaluci, gde je nasledila zemljište u centru grada.

Još kao devojčica učestvovala je u Dečjoj radio-dramskoj grupi Radio-Beograda, a godine 1958. diplomirala je glumu na Akademiji za pozorišnu umetnost u Beogradu. Kraće vreme bila je članica Savremenog pozorišta, ubrzo prelazi u Atelje 212, gde je brojnim ulogama (prvenstveno savremenog i domaćeg repertoara) otkrila i potvrdila dar „rođene glumice“. Glumila je u oko 40 filmova; već za prvu ulogu („Gorki deo reke“, 1965, J. Živanovića) nagrađena je Srebrnom arenom na festivalu u Puli. Najveće uspehe ostvarila je glavnim ulogama pevačice u filmu „Kad budem mrtav i beo“ (Ž. Pavlovića, 1967) i prostodušne uličarke u filmu „Žuta“ (V. Tadej, 1973), za koju je u Puli nagrađena Zlatnom arenom. Zapažena je i na televiziji (igrala je i u istoimenom komadu G. Mihića u Ateljeu 212), te sporednom ulogom majke kojoj sin gine u borbi u „Užičkoj republici“ (Ž. Mitrović, 1974), za koju je takođe nagrađena Zlatnom arenom. Zapažena je i na televiziji (npr. komedije B. Crnčevića i A. Popovića, televizijske serije „Ceo život za godinu dana“, „Rađanje jednog naroda“, „Zanati“, „Samci“ i dr.).

Tokom 2010. objavila je knjigu sećanja „Strast za letenjem“.

Preminula je 19. decembra 2013. godine u Beogradu, posle duge bolesti (Alchajmerova bolest).[8] Sahranjena je 24. decembra 2013. u Aleji zaslužnih građana na Novom groblju u Beogradu.

U Jugoslovenskoj kinoteci je 16. oktobra 2015. otvoren legat Ružice Sokić sa njenim fotografijama, nagradama, plakatima i knjigama.

Na kući u kojoj je živela otkrivena je spomen-ploča 27. marta 2016. godine.

Fondacija „Ružica Sokić“, osnovana 2014. godine, dodeljuje nagradu Ružica Sokić. Zasluge za to imao je njen suprug Miroslav Miki Lukić. Prva dobitnica ove nagrade za sezonu 2014/15 je Nada Šargin. Dobitnica za sezonu 2017/18 je Milica Gojković.

Nagrade

Nušićevi dani, nagrada Ružici Sokić, deo njenog legata u Adligatu
Statueta Joakim Vujić dodeljena Ružici Sokić, deo njenog legata u Adligatu
Za svoj filmski i pozorišni rad dobila je brojne nagrade i priznanja:

Dobričin prsten, najveća glumačka nagrada koja se u Srbiji dodeljuje za glumačko delo, (2011)
Nagrada Velika Žanka, koja se dodeljuje glumačkoj ličnosti koja je "obeležila pozorišni život Srbije svojom stvaralačkom vrednošću i bogatstvom glumačkog izraza", (2007)
Nagrada "Pavle Vuisić“, za izuzetan doprinos umetnosti glume na domaćem filmu, na Filmskim susretima u Nišu (2003)
Nušićeva nagrada, za životno delo glumcu komičaru na „Nušićevim danima“ u Smederevu (2002)
Statueta Joakim Vujić, za izuzetan doprinos razvoju pozorišne umetnosti Srbije (1999)
Sterijina nagrada za ulogu u predstavi „Krmeći kas“, (1966)
Sterijina nagrada za ulogu u predstavi „Čudo u Šarganu“, (1976)
Zlatna arena u Puli, za najbolju glavnu žensku ulogu u filmu Žuta, (1973)
Zlatna arena u Puli, za najbolju sporednu žensku ulogu u filmu Gorki deo reke, (1965)
Zlatna arena u Puli, za najbolju epizodnu ulogu u filmu Užička republika, (1974)
Sedmojulska nagrada za životno delo (1989)
Statueta ćuran za ulogu u predstavi „Ranjeni orao" na Danima komedije u Jagodini,(1974)
Statueta „Milivoje Živanović"
Velika povelja za žensku ulogu u filmu Žuta, na Filmskim susretima u Nišu (1973)
„Zlatna kolajna“ na Festivalu monodrame u Zemunu (1981)
„Kristalna prizma“ Akademije filmske umetnosti i nauke (1994)
„Zlatna klapa"
Zlatni medaljon „Ljubiša Jovanović“ na Svečanostima u Šapcu (1999)
Nagrade „Jazavac u džaku“ na TeatarFestu u Banjaluci
Oktobarske nagrade grada Beograda

Izvor Wikipedia