Kamenko Katić (Đurđevo, 25. mart 1935 — Novi Sad, 31. mart 2018) bio je jedan od najcenjenijih jugoslovenskih i srpskih televizijskih voditelja i prezenter vremenske prognoze u TV dnevniku na Radio televiziji Srbije. 
Rođen je u malenom selu Đurđevu u opštini Žabalj, u Vojvodini, a kao šestogodišnji dečak ostao je bez roditelja. Iako je pohađao Realnu gimnaziju u Novom Sadu završio je srednju veterinarsku školu u Šapcu i jedno vreme je radio kao veterinar. Potom je kratko studirao veterinu i agronomiju, zatim istoriju i geografiju, da bi se naposletku odlučio za studije etnologije na Filozofskom fakultetu.
Još kao student počeo je da radi kao spiker na Radio Titogradu, a potom i na Radio Sarajevu. Bio je jedan od prvih televizijskih spikera na Radio-televiziji Sarajevo nakon njenog osnivanja.

U januaru 1962. prelazi u Televiziju Beograd gde je punih 17 godina prezentovao vremensku prognozu u centralnoj informativnoj emisiji TV Dnevnik. Nakon toga prelazi u sekciju dokumentarnog programa gde je kao autor i voditelj uradio preko 300 reportaža. Među brojnim emisijama i reportažama koje je radio izdvajaju se Uzgred budi rečeno, Život je život, Salašari, Mečkari, Partizanka Slavica, Planinski mesec nad našim sokakom, Svetlani u znak priznanja i druge. Autor je kratkog dokumentarnog filma Rekvijem za Jovana Aćanskog (1991, u produkciji Dunav filma). Igrao je i u televizijskim serijama TV Bukvar (1969, voditelj) i Sedam plus sedam (1978).

Dobitnik je i četiri nagrade za životno delo koje su mu dodeljenje od strane Udruženja novinara Srbije, Saveza novinara Jugoslavije, Radio-televizije Srbije i INTERFER-a.

Kamenko je bio jedno od najomiljenijih televizijskih lica nekadašnje Jugoslavije i gledaoci su ga često zvali „naš Kamenko”. U pesmi Halid invalid Hari Ramba Amadeusa, Kamenko se pominje u stihu „Kamenko je rek'o biće kišni dan, svratili smo kod strika i pozajmili kišobran”. Nakon penzionisanja živeo je u Belegišu kod Stare Pazove.

Izvor Wikipedia