Đoko Jovanić (Suvaja, kod Donjeg Lapca, 9. oktobar 1917 — Beograd, 29. maj 2000) bio je učesnik Narodnooslobodilačke borbe, general-pukovnik JNA i narodni heroj Jugoslavije.
Rođen je 9. oktobra 1917. godine u selu Suvaji, kod Donjeg Lapca, u Lici, od oca Milana i majke Soke Jovanić, rođene Ćopić. Jovanićev otac Milan je, kao mladić, otišao na rad u Ameriku, iz koje se vratio kao težak invalid. Imao je sestru Dragu, koja je mlada umrla od tuberkuloze i brata Dragana, koji je poginuo u borbama u Lici tokom rata. Godine 1922. njegova porodica se preselila iz Like u selo Žednik, kod Subotice. Posle osnovne škole koju je završio u Žedniku, pohađao je četiri razreda gimnazije u Subotici.
Peti i šesti razred gimnazije, završio je u Bijeljini od 1933. do 1935. godine. Za vreme školovanja u Bijeljini stekao je osnovne pojmove o marksizmu i povezao se sa komunističkim pokretom, koji je imao duboke korene u Bijeljinskoj gimnaziji. Sedmi razred gimnazije pohađao je u Subotici. U Žedniku se odmah povezao sa komunističkim pokretom i uključio u rad sa omladinom na selu i u gimnaziji. U članstvo Saveza komunističke omladine Jugoslavije (SKOJ) primljen je 1935, a u članstvo Komunističke partije Jugoslavije (KPJ) 1936. godine.
Kada su nastala velika hapšenja komunista u celoj zemlji, krajem 1935. i početkom 1936. godine, bio je provaljen i Đoko Jovanić, jer je održavao veze i dopisivao se sa poznanicima iz Bijeljinske gimnazije. Februara 1936. godine uhapšen je i osuđen na devet meseci zatvora. Istovremeno je bio kažnjen isključenjem iz svih škola. Posle izdržanog devetomesečnog zatvora, poslat je na odsluženje vojnog roka u Niš.
Posle završetka vojske, juna 1939. godine, ponovo je na partijskom i društveno-političkom radu u Žedniku. Učestvovao je u osnivanju aktiva SKOJ-a u selu, oktobra 1939. godine, a nešto kasnije, kada je usled naglog priliva članova, obrazovan Mesni komitet SKOJ-a, bio je njegov sekretar. Sa preko 90 članova to je bila jedna od najmasovnijih seoskih organizacija SKOJ-a u Jugoslaviji.
Krajem 1940. godine na Okružnoj konferenciji SKOJ-a Đoko je izabran u Biro Okružnog komiteta SKOJ-a za severnu Bačku, čije je središte bilo u Žedniku. U to isto vreme bio je predviđen za člana PK SKOJ-a za Vojvodinu, ali je taj plan omelo njegovo novo hapšenje, 9. januara 1941. godine. U zatvoru je bio do početka Aprilskog rata.
Posleratni period
Posle oslobođenja, nalazio se na raznim vojnim dužnostima u Jugoslovenskoj narodnoj armiji (JNA). Završio je Višu vojnu akademiju „Vorošilov“ u Moskvi. Bio je načelnik Vojno-istorijskog instituta (VII), urednik vojno-teoretskog organa JNA „Vojno delo“, načelnik Opštevojnog fakulteta na Vojnoj akademiji JNA, načelnik Treće, Druge i Prve uprave u Generalštabu JNA i zamenik Načelnika Generalštaba JNA. Od 1967. do 1974. godine bio je komandant Zagrebačke vojne oblasti. Od septembra 1974. do kraja 1977. godine, kada je penzionisan u činu general-pukovnika JNA, bio je podsekretar u Saveznom sekretarijatu za narodnu odbranu (SSNO).
Bio je više puta biran za člana najvišeg rukovodstva Organizacije SKJ u JNA. Na Desetom kongresu SKJ, 1974. godine, izabran je za člana Centralnog komiteta SKJ. Bio je komandant parade „Pobede“, održane 9. maja 1975. godine, u Beogradu, povodom 30-godišnjice oslobođenja Jugoslavije i pobede nad fašizmom.
Preminuo je 29. maja 2000. godine u Beogradu. Sahranjen je uz vojne počasti u Aleji narodnih heroja na Novom groblju u Beogradu.
Nosilac je Partizanske spomenice 1941. i drugih jugoslovenskih odlikovanja, među kojima su — Orden jugoslovenske zvezde s lentom, Orden ratne zastave, Orden partizanske zvezde sa zlatnim vencem, Orden zasluga za narod sa zlatnom zvezdom, Orden bratstva i jedinstva sa zlatnim vencem, Orden partizanske zvezde sa srebrnim vencem i Orden za hrabrost. Odlikovan je i sovjetskim Ordenom Kutuzova drugog stepena. Ordenom narodnog heroja odlikovan je 20. decembra 1951. godine.
Izvor Wikipedia
