Vlastimir Đuza Stojiljković (Ražanj, 30. jun 1929 — Beograd, 17. jun 2015) bio je srpski pozorišni, filmski, radio i TV glumac.
Vlastimir Đuza Stojiljković je rođen u učiteljskoj porodici, od oca Mladena i majke Leposave. Majka ga je učila u prvom i drugom razredu, a otac u trećem i četvrtom. Završio je gimnaziju u Kruševcu, a glumom se bavio amaterski još kao srednjoškolac. Po završetku srednje škole se upisao na Rudarsko-geološki fakultet, koji je napustio u trećem semestru i upisao se na Akademiju pozorišnih umetnosti.
Ženio se dva puta. Njegova prva supruga bila je glumica Olga Stanisavljević, koja je preminula 1987. godine. Drugi put se oženio sa Dušankom Vranjanac.
Godine 1983. dobio je Oktobarsku nagradu grada Beograda, a 2001. je dobio Dobričin prsten. Godine 2009. je dobio Statuetu Zlatni ćuran za životno delo.
Profesionalnu karijeru je započeo 1946. godine u Kruševačkom pozorištu. Još tokom studija na Pozorišnoj akademiji počinje da igra 1951. u Beogradskom dramskom pozorištu (BDP). U BDP je radio do 1968, nakon čega je prešao u Atelje 212. U BDP se vratio 1978. i ostao tamo do 1985, kada je ponovo prešao u Atelje 212, u kom je igrao do penzionisanja 1995. Često je gostovao u brojnim predstavama drugih teatara (Jugoslovensko dramsko pozorište, Narodno pozorište u Beogradu, Narodno pozorište Republike Srpske u Banjaluci, Zvezdara teatar i dr). Odigrao je više od 150 pozorišnih uloga.
Na filmu je debitovao 1957. u Tuđoj zemlji Jožea Galea. Veliku popularnost je stekao filmom Ljubav i moda, za koji je otpevao čuvenu pesmu Devojko mala. Osim te pesme, snimio je još nekoliko koje su objavljene na singl pločama. Prvu filmsku glavnu ulogu odigrao je u ratnoj drami Noći i jutra Pjera Majhrovskog 1959. Za poslednju filmsku ulogu u ostvarenju Bez stepenika osvojio je posthumno Grand Prix na Filmskim susretima u Nišu. Ostvario je ukupno 18 uloga u igranim filmovima. Nekoliko puta je nadsinhronizovao druge kolege u filmovima, te otpevao naslovne numere za nekoliko filmova u kojima nije igrao.
Na TV se prvi put pojavio u prvoj uživo emitovanoj drami TV Beograd Pogubljenje 1958. godine. Veliku popularnost je stekao ulogom Rodoljuba Petrovića u dugovečnoj seriji Pozorište u kući. Godine 1963. bio je s Milenom Dravić domaćin u novogodišnjem šou-programu Dugme za peti sprat. Tokom 1976. i 1977. vodio je zabavni šou program Čast mi je pozvati vas na TV Beograd.
Sredinom 1990-ih je odigrao ulogu simpatičnog italijansko-srpskog plemića varalice Kontea Marija Marka del Tintoreta u seriji Srećni ljudi Siniše Pavića.
Ostvario je više od 100 uloga u TV dramama, serijama, zabavnim emisijama i drugim TV programima na TV Beograd (danas Radio Televizija Srbije), Televiziji Novi Sad, Televiziji Sarajevo i drugim.
Na Radio Beogradu ostvario je više od 340 uloga u Dramskom programu (prvi put pred mikrofonom 1953. u drami Cvrčak na ognjištu po Dikensu). Krajem 1980-ih je vodio radio program Zabavnik na Radio Beogradu, a učestvovao je i u drugim zabavnim emisijama ove radio stanice.
Stojiljković je takođe pozajmljivao glasove junacima brojnih crtanih filmova ali je ostao najviše upamćen kao Patak Dača, Pepe le Tvor, Optimus Prajm iz Transformersa i Rafaelo i Leonardo iz Nindža kornjača.
Početkom oktobra 2014. godine Đuza je doživeo moždani udar. Iz Kliničkog centra prebačen je na Institut za rehabilitaciju u Sokobanjskoj ulici. Krajem maja 2015. godine Đuza je prebačen na Kliniku za infektivne i tropske bolesti Kliničkog centra Srbije, gde je i preminuo 17. juna 2015. u 86. godini.
Komemoracija povodom smrti barda srpskog glumišta održana je 22. juna u prepunoj dvorani Ateljea 212 na sceni „Mira Trailović”. Od Đuze su se oprostile brojne kolege i prijatelji (Branimir Brstina, Svetlana Ceca Bojković, Nikola Ristanovski i dr.).
Đuza je kremiran u utorak 23. juna u 15 časova na Novom groblju u Beogradu. Urna je položena u grobnicu roditelja njegove supruge Dušanke, Živka i Vere Vranjanac, na Novom groblju u Beogradu.
Izvor Wikipedia
