Osnivač je i prvi predsednik Saveza reformskih snaga Jugoslavije (SRSJ).

Rođen je 25. novembra 1924. godine, u Konjicu, u porodici bosanskih Hrvata. Školovao se u Dubrovniku i Zagrebu i još prije Drugog svetskog rata pripadao je naprednoj omladini, te je primljen u Savez komunističke omladine Jugoslavije (SKOJ) 1940. godine, dok je član Komunističke partije Jugoslavije (KPJ) postao 1943. godine. Bio je učesnik Narodnooslobodilačke borbe od 1941. godine. Tokom rata nalazio se na dužnostima člana i sekretara u Mjesnom komitetu SKOJ-a za Dubrovnik, kao i člana Mjesnog komiteta KPJ.

Diplomirao je elektrotehniku na Tehničkom fakultetu (danas Fakultet elektrotehnike i računarstva) Univerziteta u Zagrebu 1954. godine. Po diplomiranju se zaposlio i dugo radio u preduzeću „Rade Končar“, Zagreb, najprije kao projektant, zatim kao šef odsijeka za ispitivanje, a potom kao pomoćnik tehničkog direktora i na kraju kao pomoćnik generalnog direktora. Od 1961. do 1984. godine bio je generalni direktor ovog preduzeća koje je brojalo 25.000 zaposlenih.

Od 1982. do kraja 1991. godine bio je na sledećim političkim položajima:

Predsjednik Izvršnog vijeća Sabora Socijalističke Republike Hrvatske (od jula 1982. do 10. maja 1986),
Predsjednik Predsjedništva Socijalističke Republike Hrvatske (od 10. maja 1986. do maja 1988),
Predsjednik Saveznog izvršnog vijeća Socijalističke Federativne Republike Jugoslavije (od 16. marta 1989. do 20. decembra 1991), u stvari premijer SFRJ.
Bio je član Univerzitetskog komiteta Saveza komunista Hrvatske, član Gradskog komiteta SKH u Zagrebu i član Centralnog komiteta SKH. Nalazio se i na pozicijama zastupnika u Skupštini grada Zagreba, kao i u Privrednom vijeću Sabora SR Hrvatske, a biran je i za poslanika Savezne skupštine, gdje je obavljao i dužnost potpredsjednika Privrednog vijeća. Na Trinaestom kongresu SKJ 1986. godine izabran je za člana CK SK Jugoslavije.

Kao premijer, izvukao je Jugoslaviju iz ekonomske krize, oborio inflaciju s 56 posto mjesečno koliko je iznosila u novembru 1989. na 2,4 posto u martu 1990. godine i otpočeo snažne reforme kojima je nastojao da Jugoslaviju uvede u Evropsku zajednicu (EEZ). Savezna skupština je pod inicijativom iz SIV-a krenula u donošenje tranzicionih zakona. Došlo je do liberalizacije uvoza, dijelimične deregulacije i otvaranja tržišta novca, kapitala i radne snage. Markovićeve reforme dovele su do toga da su devizne rezerve SFRJ porasle sa 1,5 na 6,8 milijardi dolara (USD). U vremenskom intervalu od godinu i po dana prepolovljen je spoljni dug na 12,2 milijarde dolara. Marković je takođe vezao jugoslovenski dinar (YUD) za njemačku marku (DEM), u odnosu 1:7, što je dovelo do toga da je dinar bio jedina konvertibilna valuta sa istoka Evrope. Međutim, usled tadašnjih političkih prilika, njegovi planovi su osujećeni. U decembru 1989. godine je izjavio:

      Zablude ćemo plaćati siromaštvom, trovanjem duha i položajem daleke periferije Evrope.

Sredinom 1990. osnovao je Savez reformskih snaga Jugoslavije (SRSJ), pred tadašnje višestranačke izbore. No, pošto su bili žestoko napadani u medijima većine jugoslovenskih republika, reformisti su pretrpeli poraz. Krajem 1991. Marković je bio potpuno marginalizovan, što je rezultovalo njegovom ostavkom.

Tokom svoje političke karijere bio je član Saveza komunista Hrvatske i Jugoslavije. Posle političke karijere bio je poslovni čovjek.

Preminuo je 28. novembra 2011. godine u Zagrebu. Kremiran je na zagrebačkom groblju Mirogoj, a sahranjen je u Dubrovniku.

Izvor Wikipedia