Miloš Milutinović (Bajina Bašta, 5. februar 1933 — Beograd, 28. januar 2003) bio je jugoslovenski i srpski fudbaler i trener. Igrao je za Partizan, OFK Beograd, Bajern Minhen, Rasing iz Pariza, Stad Frans iz Pariza, kao i za fudbalsku reprezentaciju Jugoslavije. Po završetku igračke karijere, radio je kao trener u Jugoslaviji i inostranstvu, a u penziju odlazi 1991. godine.

Detinjstvo i rana mladost

Bio je najstariji od četvoro dece. Imao je sestru Milicu i dva brata: Milorada i Boru.

Kako je rano ostao bez oca, prešao je da živi u Boru kod tetke i teče. Bor je i u to vreme radnička sredina, te je Miloš od samih početaka dosta slušao o udarnicima toga vremena. Ipak, odmalena je bio fasciniran fudbalskom loptom i želeo je samo fudbalom da se bavi. Još kao dečak okupio je ekipu iz ulice koja je imala naziv Skakavci. Osnovnu i Srednju tehničku školu završio je u Boru.

Sportska biografija

Jugoslavija

Milutinović je svoju fudbalsku karijeru započeo kao petnaestogodišnjak u omladinskoj ekipi FK Bor. Već tada je dogurao do omladinske reprezentacije.

Posle UEFA turnira, kada je igrao za omladinsku fudbalsku reprezentaciju Jugoslavije, 1951. godine u Kanu, Milutinović prelazi u Partizan, iako je u jednom trenutku delovalo da će potpisati za Crvenu zvezdu, a da je u celu stvar bila umešana čak i Uprava državne bezbednosti (UDB).

Ipak, i pored navodnog "kidnapovanja" od strane Crvene zvezde, Milutinović ipak završava u Partizanu, u kom je većinom igrao na mestu centarfora ili polutke. Za Partizan je Milutinović odigrao 213 utakmica, od kojih 87 prvenstvenih, i postigao je 231 gol, od kojih 53 prvenstvena.

Sa Partizanom Milutinović je osvojio Kup Jugoslavije u fudbalu 1954. i 1957. godine.

Posle Partizana 1958. godine, Milutinović prelazi u OFK Beograd. Za OFKa igra samo osam utakmica, ali daje devet golova. U to vreme Milutinović se razboleo od tuberkuloze i pošto su mu za oporavak najbolje uslove ponudili u Minhenu, on odlazi tamo na lečenje i posle oporavka potpisuje jednu sezonu za Bajern Minhen.

Kup šampiona 1955/56. sa Partizanom

Partizan je u toj sezoni skupio impresivna napadačka imena. Pored Milutinovića u Partizanu su još buli fudbalski majstori kao što su Marko Valok, Stjepan Bobek i Branko Zebec.

Sa Partizanom, Milutinović učestvuje u prvom održanom takmičenju Lige šampiona u sezoni 1955/56. Partizan veoma lako prolazi prvu prepreku. Prvo pobeđuje Sporting Lisabon sa ukupnim rezultatom 8:5 (3:3 i 5:2). Milutinović je na prvoj utakmici Kupa šampiona, ikada, postigao dva gola, a na drugoj utakmici u Beogradu, četiri. Posle prvog kola Partizan nailazi na tada veoma moćan Real Madrid predvođen sa Di Stefanom i Gentom. Prva utakmica u Madridu, pred 105.532 gledalaca, je završena pobedom Reala sa 4:0. Golove su dali Kastanjo dva i Gento i Di Stefano po jedan. Druga utakmica u kojoj je Partizan pokazao svoju pravu snagu završena je rezultatom od 3:0 za Partizan, što nije bilo dovoljno za dalji prolaz.[3] Na toj utakmici Milutinović je postigao dva gola. Miloš Milutinović je te godine postao prvi kralj strelaca Lige šampiona sa postignutih osam pogodaka[4] Na ovom takmičenju Kupa šampiona, Miloš Milutinović je ubedljivo osvojio titulu kralja strelaca sa 8 golova iz 4 susreta, ispred takvih imena kao što su Petar Palotaš 6 golova iz 4 utakmice, Di Stefano 5 golova iz 7 utakmica, Mihalj Lantoš 4 gola iz 4 utakmice i Nandor Hidegkuti 2 gola iz 4 utakmice.

Reprezentacija Jugoslavije

Za omladinsku reprezentaciju Jugoslavije, Milutinović je igrao na UEFA omladinskom turniru u Kanu. Odigrao je sve tri utakmice turnira, bio je kapiten reprezentacije, proglašen za najboljeg igrača turnira i reprezentacija Jugoslavije je osvojila titulu omladinskog prvaka Evrope.

Za seniorsku reprezentaciju Jugoslavije, Milutinović je odigrao 33 utakmice i postigao je 16 golova.

Debi je imao 21. maja 1953. u Beogradu, na prijateljskoj utakmici protiv Velsa. Jugoslavija je pobedila sa 5:2, i na toj utakmici je Rajko Mitić postigao het trik.

Sa fudbalskom reprezentacijom Milutinović je bio na dva svetska prvenstva, 1954. u Švajcarskoj i 1958. u Švedskoj. Na oba prvenstva Jugoslavija je došla do četvrtfinala takmičenja.

Milutinović je svoj prvi gol za reprezentaciju postigao 8. novembra 1953. godine u kvalifikacionoj utakmici za Svetsko prvenstvo protiv Izraela odigranoj u Skoplju.

Utakmice za reprezentaciju Jugoslavije na kojima se posebno istakao su bile protiv Indonezije (4:2), Italije (6:1) i Rumunije (2:0). Protiv Indonezije je postigao tri gola, protiv Italije dva gola i protiv Rumunije dva gola. Na kvalifikacionoj utakmici za svetsko prvenstvo protiv reprezentacije Rumunije je igrao povređen (povreda glave, imao je zavoj) ali je i pored toga uspeo da da dva gola i pomogne reprezentaciji da se domogne Svetskog prvenstva 1958. godine.

Milutinović je igrao veliki broj značajnih utakmica za reprezentaciju Jugoslavije. Jedna od njih je i prijateljska utakmica protiv Engleske održanoj 11. maja 1958. godine u Beogradu, na stadionu JNA pred 55.000 gledalaca. To je bila ujedno i zadnja utakmica na kojoj je Milutinović postigao gol. Jugoslavija je slavila ubedljivu pobedu od 5:0, a Milutinović je načeo mrežu Engleza u 23 minutu prvog poluvremena. Golove su još postigli Aleksandar Petaković (3) i Todor Veselinović (1). Utakmica je završena pobedom Jugoslavije od 5:0.

Na Svetskom prvenstvu u Švedskoj se oprostio od reprezentacije. Zadnja utakmica reprezentacije na kojoj je igrao je bila 19. juna 1958. godine protiv protiv Nemačke u Malmeu. Tu utakmicu je Jugoslavija izgubila sa 1:0.

Trenerska karijera

Kao trener, Milutinović je radio sa Dubočicom iz Leskovca (1970), Proleterom iz Zrenjanina (1973. godine ga uveo u Prvu ligu), Atlasom iz Gvadalahare (Meksiko), Bešiktašom iz Istanbula, Veležom iz Mostara (osvojio Kup Jugoslavije 1981) i Partizanom sa kojim je osvojio titulu šampiona Jugoslavije 1983. godine.

Jugoslovensku fudbalsku reprezentaciju je kao selektor vodio od 12. septembra 1984. pa do 16. novembra 1985. godine.

Privatni život

Miloš Milutinović (u sredini) sa braćom Miloradom i Borom, sleva na desno
Miloš Milutinović je imao dvoje dece, ćerku Dubravku i sina Uroša (1962—2015).

Preminuo je 28. januara 2003. godine u Beogradu, u 70. godini života.

Izvor Wikipedia