Dragoslav Dragan Nikolić (Beograd, 20. avgust 1943 — Beograd, 11. mart 2016) bio je srpski i jugoslovenski glumac. Zbog stila glume je od strane obožavalaca okarakterisan kao šmeker sa karakterom gospodina. 

Rođen je u porodici Dušana (poreklom iz Berana) i majke Jelene (poreklom iz Jagodine). Nikolićevi preci su se u prošlosti prezivali Živkovići, ali je njegov deda Radonja promenio porodično prezime po pradedi Nikoli. Njegovo kršteno ime je Dragoslav međutim tokom celog života bio je poznat kao Dragan zbog jednog nesporazuma. Stariji brat mu se zvao Miroslav i on mu je bio uzor. Odrastao je na Crvenom krstu.

Nakon završene osnovne škole upisao je Četrnaestu beogradsku gimnaziju koju nije završio jer se prebacio u Drugu ekonomsku školu. Posle dve godine provedene u srednjoj školi polagao je i položio prijemni ispit na Akademiji za pozorište, film, radio i televiziju i tada kao sedamnaestogodišnjak bio najmlađi student. Diplomirao je na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu.

Lični život

Glumicu Milenu Dravić upoznao je 1969. godine na snimanju filma „Horoskop”. Venčali su se tajno, 1972. godine u pauzi tokom snimanja filma „Kako su se volele dve budale”. Brak su sklopili u Gradskoj upravi Vračar, a kuma sa venčanja bila im je glumica Seka Sablić, koju je Nikolić poznavao sa Akademije za pozorište, film, radio i televiziju.

Zajedno su glumili u velikom broju filmova, kao i u mnogim televizijskim serijama. Nisu imali dece.

Filmska karijera

Filmsku karijeru otpočinje 1964. godine manjom ulogom u filmu "Pravo stanje stvari", tada je potpisan krštenim imenom Dragoslav Nikolić. Zasluge za izmenu nadimka na mestu imena duguje grešci na kraju televizijske serije "Dovoljno je ćutati" iz 1965. godine kada mu je u kajronu za uloge umesto imena stavljen nadimak koji će obeležiti njegovu karijeru.

Prvu značajniju glavnu ulogu ostvario je ulogom sezonskog radnika labilnog morala koji pogine, a da nije našao svoje mesto u društvu i u životu (osobine i mnogih njegovih kasnijih likova) u filmu "Kad budem mrtav i beo" (1967) Živojina Pavlovića, za koju je (s onom u filmu "Tri sata za ljubav", (1968) F. Hadžića) nagrađen diplomom na festivalu u Puli 1968. Glumačko sazrevanje, sa nizom uspelih kreacija likova iz svoje generacije, donosi mu 1985. Oktobarsku nagradu grada Beograda za „kreativnu sposobnost da uzbudljivo predoči lik velikog psihološkog raspona“ (uloga nasilnika Gare u filmu "Život je lep" Bore Draškovića).

Glavne i veće sporedne uloge ostvario je u više od trideset filmova; ističu se još „Horoskop“ (B. Drašković, 1969); „Bube u glavi“ (M. Radivojević, 1970), „Uloga moje porodice u svetskoj revoluciji“ (B. Čengić, 1971), "Mlad i zdrav kao ruža" (J. Jovanović, 1971), „Bez reči“ (M. Radivojević, 1972, Car Konstantin u Nišu), „Kičma“ (V. Gilić, 1975), "Nacionalna klasa" (G. Marković, 1979, Car Konstantin), "Ko to tamo peva" (S. Šijan, 1980), „Banović Strahinja“ (V. Mimica, 1981), gde je za ulogu turskog pljačkaša Alije nagrađen Zlatnom arenom u Puli, „Sezona mira u Parizu“ (P. Golubović, 1981), „Nešto između“ (S. Karanović, 1983), "Balkan ekspres" (B. Baletić, 1983), „Obećana zemlja“ (V. Bulajić, 1986), "Poslednji krug u Monci" (A. Bošković, 1989), "Original falsifikata" (D. Kresoja, 1991).

Nastupa i u kratkim igranim filmovima te na televiziji; veliku popularnost kod mlađe publike doneo mu je lik Prleta iz filmova i televizijskih serija "Otpisani" (1974) i "Povratak otpisanih" (1976), režisera Aleksandra Đorđevića, a istakao se i u seriji šou programa "Obraz uz obraz", zajedno sa suprugom Milenom Dravić.

Godine 2000. dodeljena mu je Nagrada „Pavle Vuisić“, koja se dodeljuje glumcu za životno delo.

Od septembra 2011. do 2013. godine, bio je voditelj popularnog svetskog kviza „Multimilioner“ na TV Pink. Sa suprugom Milenom Dravić je snimio osrednji broj reklama za Grand kafu.

Pozorište

Sergej Trifunović, Vojin Ćetković i Dragan Nikolić u predstavi Bure baruta, JDP, 16. novembar 1996. godine
Karijeru je započeo u pozorištu "Boško Buha"[10], zatim karijeru nastavio u Beogradskom dramskom pozorištu i Ateljea 212, u kojem je od 1969. tumačio veliki broj uloga, izgradio je i vrlo uspešnu pozorišnu karijeru. Godine 1969. u mjuziklu "Kosa" tumači lik Bergera. U sezoni 1982/83. učestvovao je ulogom lopova Vaske Pepela u drami „Na dnu“ Maksima Gorkog u eksperimentu rumunskog reditelja L. Pintilijea, u pariskom -''Theatre de la Ville'' Isusa Hrista, u Majstoru i Margariti M. A. Bulgakova u režiji M. Serbana. U Jugoslovenskom dramsko pozorištu 1996. godine igrao je u predstavi Bure baruta, u ulozi Đoreta.

Bolest i smrt

Prvi problemi sa zdravljem desili su mu se tokom snimanja filma Turneja 2008. godine. Prema svedočenju kolege Tihomira Stanića, Dragan se tokom snimanja osećao jako loše ali ga je zavetovao da nikome ne priča o njegovom zdravstvenom stanju. Krajem 2014. godine je primljen u bolnicu zbog problema sa digestivnim traktom a operisan je u februaru 2015. godine. Stanje mu se naglo pogoršalo u maju 2015. godine zbog problema sa plućima. Septembra 2015. godine, oporavljao se u Vrnjačkoj Banji više od tri nedelje, ali je kasnije otišao u Sokobanju u kojoj je vrlo kratko bio. Krajem januara 2016. godine ponovo pogoršalo zdravstveno stanje. Preminuo je 11. marta 2016. godine nakon duge i teške bolesti na Vojnomedicinskoj akademiji u Beogradu. Komemoracija povodom smrti doajena srpskog glumišta održana je 14. marta u prepunoj dvorani Ateljea 212 na sceni "Mira Trailović". Od dragog kolege i prijatelja oprostili su se Rade Šerbedžija, Dragan Bjelogrlić, Jelisaveta Seka Sablić, Radoslav Zelenović, Vojislav Brajović i dr. Sahranjen je istog dana u Aleji zaslužnih građana na Novom groblju u Beogradu.

Izvor Wikipedia