Borislav Bora Stanković (Bihać, 9. jul 1925 — Beograd, 20. mart 2020) bio je srpski košarkaš i trener, kao i dugogodišnji generalni sekretar Međunarodne košarkaške federacije, a nakon toga i njen počasni sekretar. 

Rođen je 9. jula 1925. u Bihaću, Kraljevina SHS, gde je živeo do treće godine, a onda se s roditeljima preselio u Novi Sad, zbog njihovog zaposlenja. Iako postoji razlika u jednom slovu, ime je dobio po jednom od najznačajnijih predstavnika srpskog realizma, piscu Borisavu Stankoviću. Njegova majka Marija Soudil, pravnica iz uspešne porodice iz Brna (Moravska), živela je u Bihaću (tada pod Austrougarskom monarhijom) posle emigracije svog oca. Budućeg supruga Vasilija Stankovića, advokata iz Novog Sada, upoznala je dok su studirali u Zagrebu.

Bora Stanković je u Novom Sadu živeo u Zmaj Jovinoj ulici i pohađao je gimnaziju „Jovan Jovanović Zmaj”, koja se u to vreme zvala „Državna muška realna gimnazija kralja Aleksandra I”. Aprila 1941. godine, zbog okupacije od mađarskih fašista, Stankovići su bili primorani na to da se smeste u Ledincima, rodnom mestu njegovog oca Vasilija, a ista sudbina ih je zadesila posle šest meseci, kada su Srem okupirale ustaše. Nakon toga svoje konačno utočište pronalaze u Beogradu.

Tokom Drugog svetskog rata za vreme okupacije kao omladinac bio je član ravnogorskog pokreta Draže Mihailovića u Beogradu. Pripadao je Štabu 501 u kojem su bili i njegovi prijatelji Aleksandar Nikolić, Rajko Mitić i Ljubiša Broćić. Svi su oni bili pod komandom majora Žarka Todorovića Valtera. Krajem rata, kada je Bori Stankoviću bilo devetnaest godina, Crvena armija ga je zarobila zajedno s ocem koji kao pristalica Draže Mihailovića nije mogao da izbegne najgoru moguću sudbinu.

Diplomirao je veterinu na Beogradskom univerzitetu. Kao inspektor je radio 11 godina u opštini Palilula.

Bio je u braku sa Miroslavom Stefanović, rođenom sestrom njegovog druga i kolege Mije Stefanovića. I ona je bila košarkašica, igrala je za Crvenu zvezdu dok nije povredila koleno, a onda je prešla na plivanje. Venčali su se 1949. a brak u kome su dobili ćerku Ljiljanu, trajao je sve do Miroslavine smrti, oktobra 2005. Iza njih su ostale dve unuke i dvoje praunuka.

Preminuo je 20. marta 2020. godine u Beogradu. Sahranjen je tri dana kasnije na beogradskom Novom groblju.

Sportska karijera

Prvi sport mu je bio tenis, u kojem je kao srednjoškolac u Novom Sadu stigao do polufinala državnog prvenstva u tom uzrastu. Pod okupacijom je silom prilika prešao na stoni tenis i bio prvak Beograda 1943. i 1946.

Bio je jedan od osnivača KK Crvena zvezda. Igrao je za njenu prvu, najtrofejniju generaciju (1946–1948) i s njom osvojio tri prvenstva (1946, 1947, 1948). Zatim je igrao i za Železničar (1949–1950) i Partizan (1950–1953). Sa reprezentacijom Jugoslavije je učestvovao na prvom Svetskom prvenstvu 1950. u Buenos Ajresu i kao i na Evropskom šampionatu 1953. u Moskvi. Ukupno je za nacionalni tim od 1948. do 1953. godine odigrao 36 utakmica.

Najbolje godine trenerske karijere je proveo u ekipi BSK, odnosno OKK Beograd. Sa njim na klupi ovaj klub je od malog kluba koji se takmičio u regionalnim ligama, izrastao u višestrukog državnog šampiona. Bora je sa OKK Beogradom tri puta bio prvak Jugoslavije: 1958, 1960 i 1964. godine, a 1963. godine, OKK je bio prvak države pod vodstvom profesora Ace Nikolića. Takođe je sa ovim klubom tri puta stizao do polufinala Kupa šampiona. Radeći u ovom klubu Stanković je selektirao i stvorio šampionsku generaciju, predvođenu Radivojem Koraćem.

Od 1966. do 1969. godine je vodio Kantu (tada pod sponzorskim imenom Oransoda Kantu) i sa njima je postao prvi strani trener osvajač prvenstva Italije (1968).

Od 1954. Stanković je bio predsednik Takmičarske komisije Košarkaškog saveza Jugoslavije, a potom od 1956. do 1966. generalni sekretar. Na mestu generalnog sekretara Međunarodne košarkaške federacije nalazio se od 1976. do 2002. Njegov boravak na ovoj funkciji obeležile su brojne promene (uvedena linija za tri poena, promenjena je dimenzija terena, vreme je počelo da se računa po četvrtinama, a ne po poluvremenima kao do tada…) ali se kao najveće dostignuće vodi uključivanje američkih profesionalaca (NBA igrača) u međunarodnu košarku na Olimpijske igre 1992.

Za vreme Olimpijskih igara 1988. u Seulu izabran je za člana Međunarodnog olimpijskog komiteta (MOK), na predlog tadašnjeg predsednika MOK Huana Antonija Samarana. Jedno u nizu velikih svetskih priznanja dobio je na stoti rođendan košarke 1991 godine, kada je uvršten u Nejsmitovu “Kuću slavnih” u Springfildu (Masačusets, SAD). Za vreme Evropskog prvenstva 2007, u madridskom predgrađu Alkobendasu, primljen je u FIBA „Kuću slavnih“ (danas se nalazi u Ženevi), koja je tada i otvorena. Odlikovan je desetinama domaćih i međunarodnih priznanja. Pored ostalog, francuskim Ordenom Legije časti, Ordenom MOK, Nagradom „Svetski sportski lider“ Sportske akademije SAD, Oktobarskom nagradom grada Beograda…

Izvor Wikipedia