Nadežda Petrović (Čačak, 11. oktobar 1873 — Valjevo, 3. april 1915) bila je srpska slikarka i fotograf.
Njen opus obuhvata skoro trista ulja na platnu, oko stotinu skica, studija i krokija kao i nekoliko akvarela. Dela joj spadaju u tokove secesije, simbolizma, impresionizma i fovizma. Svojim radom je postavila temelj srpskom modernom slikarstvu.
Jedna je od osnivača Kola srpskih sestara i prvi sekretar organizacije. Pionirka je ratne fotografije među ženama na Balkanu. Prva je žena likovni kritičar i uz Branka Popovića je rodonačelnik novije srpske likovne kritike.
Nadežda Petrović je volontirala kao bolničarka srpske kraljevske vojske u Balkanskim ratovima i Prvom svetskom ratu. Tokom Velikog rata je preminula od posledica tifusa.
Rođena u Čačku 29. septembra/11. oktobra 1873. godine od oca Dimitrija - Mite Petrovića i majke Mileve rođene Zorić, sestričine Svetozara Miletića. Po očevoj liniji vodi poreklo iz Hercegovine, dok se majčina porodica preselila sa Kosmeta tokom Velike seobe Srba pod Arsenijem III Čarnojevićem i naselila u Zemunu. Oboje roditelja su bili obrazovani, poznavali su književnost, istoriju, slikarstvo i zalagali su se za preporod Srbije, prosvećivanje naroda i bolje uslove života na selu. Nadeždin otac je bio darovit za slikarstvo i učio je kod Steve Todorovića. Porodica je imala 13 dece od kojih je 9 preživelo. Njena mlađe sestre su Milica Mišković i Anđa Petrović, a najmlađi brat je književnik Rastko Petrović.
Sa porodicom se 1884. godine preselila u Beograd. Višu žensku školu završila je u Beogradu 1891. godine. Sledeće, 1892. godine, polaže ispit za nastavnicu crtanja u srednjim školama i postaje učenica u ateljeu Đorđa Krstića. 1896/97. godine pohađa školu kod Cirila Kutljika. Od 1898. godine počinje školovanje u Minhenu u ateljeu Slovenca Antona Ažbea.
Nadežda Petrović godine 1899. i 1900. radila je kao pedagog u Pljevaljskoj gimnaziji u Austrougarskoj okupacionoj zoni Pljevalja. Već 1900. godine imala je prvu samostalnu izložbu u Beogradu. Konzervativni kritičari za njena dela nisu imali pozitivne recenzije. Tada se u delu beogradske štampe termin impresionizam spominje sa porugom. Godine 1901. započinje rad u ateljeu Julijusa Ekstera u Minhenu.
Godine 1903, 26. avgusta sa Delfom Ivanić i Savkom Subotić osniva humanitarno društvo Kolo srpskih sestara. Društvo je nastalo kao odgovor na pogrome nad hrišćanima u, kako se tada smatralo Staroj Srbiji, nakon Ilindenskog ustanka. Ona je sa Milicom Dobri krajem 1903. čak otišla u Makedoniju i Staru Srbiju i tamo delila humanitarnu pomoć koju je društvo sakupilo. Sa njima je pod maskom pratioca išao i Vojislav Tankosić koji je radio na stvaranju srpske četničke organizacije. Nadežda je svoje impresije sa ovog opasnog putovanja ostavila u drami Vojvoda Micko Porečki, gde je glavni lik vojvoda Micko Krstić. Napisala je još jednu neobjavljenu dramu. Drama nije objavljena za njenog života.
Od 1904. godine angažuje se u domovini oko Prve jugoslovenske umetničke izložbe, osnivanja Lade i Prve jugoslovenske umetničke kolonije (Sićevo, Pirot, 1905. godine). Pisala je likovne kritike.
Ona se divila radovima francuskog impresioniste Monea, kao i dometima Beklina, Udea, Cigela i Korinta. Posetila je Rim 1907. i boravila u Francuskoj 1910-1912.[1] Tokom boravka u Parizu pored umetničkog rada govorila je Pacifičkom novinarskom društvu o stradanju i patnji srpskog naroda pod turskom okupacijom.
Do 1912. godine izlagala je na mnogobrojnim izložbama: Izložba Lade; Izložba jugoslovenske kolonije 1907; Izložba srpskog umetničkog udruženja 1908; Druga samostalna izložba u Ljubljani 1910; iste godine u Parizu na Jesenjem salonu i u Zagrebu u okviru grupe Medulić; naredne 1911. godine izlagala je u srpskom paviljonu na Međunarodnoj izložbi u Rimu, na Salonu internacionalne unije i Jesenjem salonu u Parizu. U Beogradu je 1912. godine otvorila slikarsku školu i učestvovala na četvrtoj jugoslovenskoj izložbi.
U Prvom balkanskom ratu učestvuje kao dobrovoljna bolničarka na frontu. Sa srpskom vojskom je ponovo 1913. i 1914. godine.
Početkom decembra 2024. otkrivena je njena do tada nepoznata slika manjenog formata, nazvana Pejzaž.
Umrla je u Valjevu 3. aprila 1915. godine, od pegavog tifusa, bila je na dužnosti dobrovoljne bolničarke. Epidemija u Valjevu je odnela živote i lekarima Draginji Babić, Selimiru Đorđeviću i drugima.
Izvor Wikipedia
