Živko Pavlović (Bašin kod Smederevske Palanke, 1/13. mart 1871 — Beograd, 25. april 1938) bio je oficir srpske vojske, divizijski general jugoslovenske vojske, profesor, upravnik Vojne akademije, vojni pisac i akademik.

Rođen je u selu Bašin od oca Gavrila i majke Ane Petrović. Promenio je svoje rođeno prezime Petrović u stričevo prezime Pavlović, kod koga je živeo sa maćehom posle smrti svojih roditelja. Posle završetka osnovne škole, Živko je upisao Kragujevačku gimnaziju. U to vreme u Vojnoj akademiji je radio mladi oficir (budući vojvoda) Stepa Stepanović, što je doprinelo da Pavlović upiše nižu školu Vojne akademije 1892. godine. Klasni drug mu je bio budući armijski general i ministar vojske i mornarice Petar Pešić.

Posle završetka Akademije, Živko je bio vodnik, a nakon toga je upisao Višu školu Vojne Akademije 1. septembra 1894. godine. U narednom periodu prošao je sve dužnosti od vodnika u Moravskom artiljerijskom puku, do komandira baterije. Od 1899. do 1892. je bio na generalštabnoj pripremi u Beogradu. Godine 1902. je poslat u Berlin na usavršavanje. Posle povratka iz Berlina postao je ordonans oficir kralja i tu dužnost je obavljao do 1905. godine. Dve godine kasnije postao je ađutant kraljevića Đorđa, a nakon te dužnosti bio je i profesor Aleksandra Karađorđevića u periodu od 1908—1911. Od 1910—1912, vršio je funkciju načelnika Operativnog odeljenja Glavnog generalštaba i na tom položaju se zadržao do početka Prvog balkanskog rata.

Pred Prvi balkanski rat izabran je među četvoricom najbližih Putnikovih saradnika i tada je postao šef odseka za izradu naređenja u operativnom odeljenju Vrhovne komande a posle okončanja službovanja na tom položaju, bio je u delegaciji koja je zaključivala mir u Londonu. Učestvovao je u opsadi Skadra, kada je unapređen u generalštabnog pukovnika, a kasnije je učestvovao i u Bregalničkoj bici. Nakon ove pobede vojvoda Putnik je urgirao da se na njegov predlog vanredno unapredi u čin generala ali je on to odbio.

Na početku Prvog svetskog rata, Pavlović je rukovodio mobilizacijom stanovništva. Bio je bliski saradnik Radomira Putnika i zajedno sa njim je razrađivao planove za bitke. Posle Trojne ofanzive, vlada je smenila Radomira Putnika, a zajedno sa njim i Živka Pavlovića njegovog zamenika. Došao je u sukob prilikom planiranja Solunskog fronta sa Živojinom Mišićem i njegov plan nije usvojen. Posle pobede na Kajmakčalanu, smenjen je sa funkcije komandanata Šumadijske divizije i poslat je na lečenje od malarije.

Posle rata je unapređen u čin generala 1919. godine. Iste godine je postao upravnik Vojne akademije u Beogradu, da bi 1920. postao pomoćnik komandanta Prve armijske oblasti i komandant Jadranske divizijske oblasti. Penzionisan je tri godine kasnije. Na predlog Jovana Cvijića, izabran je za redovnog člana Srpske kraljevske akademije 1921. Uvršćen u red najvećih vojskovođa srpske i jugoslovenske istorije.

Izvor Wikipedia