U umetničkom radu je poznat po svojim slikama, grafikama i drvorezima. Dizajnirao je grb grada Beograda, grb Socijalističke Federativne Republike Jugoslavije, kao i više jugoslovenskih ordena i medalja.
Bio je ovo jedan od njegovih prvih nastupa u javnosti. Nije ostao nezapažen, kritika je bila blagonaklona prema njegovom veštom komponovanju, ali mu je zamerala upotrebu tamnih zemljanih boja. U toku 1929. i naredne dve godine, učestvovao je na prolećnim i jesenjim izložbama u Umetničkom paviljonu na Kalemegdanu, gde je publika mogla da vidi oko desetak njegovih kompozicija, portreta, mrtvih priroda, autoprtreta i pejzaža. Krajem februara 1931. imao je svoju prvu samostalnu izložbu u Umetničkom poviljonu, na kojoj su preovladavale dve njegove glavne teme — mrtva priroda i autoportret. Septembra iste godine učestvovao je na anonimnom konkursu za grb Beograda, na kome je učešće uzelo 56 umetnika iz čitave Jugoslavije. Nakon završenog konkursa, novembra iste godine njegov rad pod šifrom Crvena trojka nagrađen je prvom nagradom u vrednosti od pet hiljada dinara. Odlukom Beogradske opštine njegov nacrt grba postao je tada zvanični grb Beograda, koji je u upotrebi i danas. Iste godine, Kun se venčao sa Nadom Ratković, studentkinjom istorije umetnosti na Filozofskom fakultetu, koju je upoznao još 1925. godine. Nada je tokom studija pripadala Marksisitičkom klubu, a zbog svoje komunističke aktivnosti, bila je hapšena i izvođena pred Državni sud za zaštitu države, ali je usled nedostatka dokaza puštena. Đorđe i Nada su najpre stanovali na Čuburi, a 1935. nakon što im se rodila ćerka Mira preselili su se u Kunov atelje u potkrovlju osnovne škole „Vojislav Ilić” na Vračaru, gde su stanovali do 1937. godine.
Još kao šegrt u radionici svog oca Veljka, Đorđe je voleo da se druži sa radnicima, pa se učlanio u Udruženje grafičkih radnika. Kao učenik Umetničke škole naslikao je 1923. prvomajski plakat, koji su radnici zakačili na tramvaj, koji je kružio beogradskim ulicama. Ipak njegovo veće interesovanje za levičarske ideje i komunizam nastalo je najverovatnije tokom njegovog boravka u Parizu, gde je od prijatelja dobijao knjige i Lenjinu i Sovjetskom Savezu. Kako je njegova supruga Nada pripadala komunističkim grupama na Univerzitetu, preko nje je počeo da se druži sa komunistima i članovima tada ilegalne Komunističke partije (KPJ). Levičarske ideje, kojima je bio naklonjen, u početku nisu uticale na njegov umetnički izraz, sve do 1934. kada je došlo do preloma u njegovom stvaralaštvu. Presudni uticaj na ovo imali su konferencija Međunarodnog udruženja revolucionarnih pisaca, održana 1930. u Harkovu i Prvi kongres sovjetskih pisaca, održan avgusta 1934. u Moskvi na kome je definisan pojam socijalističkog realizma, umetničkog stila sa ciljem širenja ideja komunizma i socijalizma.
Od 1931. do 1934. Kun je bio član umetničke grupe Oblik, koja je bila jedna od najznačajnih umetničkih grupa u Jugoslaviji u međuratnom periodu i čiji su članovi, između ostalog, bili slikari: Branko Popović, Petar Dobrović, Jovan Bijelić, Sava Šumanović, Veljko Stanojević, Milo Milunović i Marino Tartalja. Zajedno sa članovima ove grupe, Kun je izlagao sve do 1934. godine, kada sa grupom istomišljenika, umetnika-levičara, osniva umetničku grupu Život, čiji su članovi bili slikari: Mirko Kujačić, Dragan Beraković, Đurđe Teodorović, Radojica Živanović Noe, kao i vajari Vladeta Piperski i Stevan Bodnarov. Oni su se zalagali za „borbeni realizam”, a protiv „umetnosti radi umetnosti”, prihvatajući socijalistički realizam kao svoj umetnički pravac. Održavali su veze sa zagrebačkom grupom Zemlja, koju je policija zabranila 1935. godine. Grupa umetnika, koju su predvodili Bodnarov, Beraković, Kujačić i Kun podnela je Rezoluciju o materijalnom položaju umetnika tražeći određene olakšice za iznajmljivanje izložbenog prostora Umetničkog paviljona na Kalemegdanu i promenu kriterijuma selekcije dela za izložbe. Pošto su njihovi zahtevi odbijeni, odlučili su se za bojkot jesenje izložbe 1936. godine, a krajem iste godine su na Tehničkom fakultetu u Beogradu održali bojkotašku izložbu.[11]
Glavna ideja ovog stila bila je da tema umetničkog dela treba da bude svakodnevica radnika, kako bi im umetnost pomogla u borbi protiv klasnog neprijatelja. Kun se tada vratio grafici, kao najpogodnijem umetničkom medijumu za ostvarenje ovih zahteva. U leto 1934, zajedno sa suprugom, otputovao je u Bor sa ciljem da napravi „zbirku mapa rudnika”. Rudnik u Boru, tada u vlasništvu francuske kompanije, ali nije bio ograđen, pa je Kun mogao nesmetano da obilazi rudarske pogone, površinski kop i topionicu, kao i druge radionice. Upoznao se i sprijateljio sa radnicima, koji su mu pomagali u radu. Tokom rada na sakupljanju materijala za umetnički rad zapao je za oči jednom rudarskom nadzorniku koji ga je prijavio policiji. Na saslušanju u policiji skrenuta mu je pažnja da ne obilazi rudnik bez dozvole i naloženo da napusti grad. Potom se nakratko sklonio u Zaječar, a potom ponovo ilegalno došao u Bor. Za oko mesec dana prikupio je materijal snimljen foto-aparatom i skiciranim crtežima.[12]
Nakon povratka u Beograd, na presi za izradu klišea, koja je izrađena prema njegovim nacrtima, napravio je mapu grafika koju je nazvao Krvavo zlato. Iako je mapa bila gotova, u Beogradu nije uspeo da pronađe štampara koji bi odštamao njegov rad. Kako bi prikazao javnosti gorku istinu o životu radnika, u svom ateljeu je 1936. odštampao 10 primeraka mape Krvavo zlato. Uz pomoć studenta arhitekture Voje Midića, došao je do štampara Jovana Luksa iz Starog Bečeja, koji je odlučio da u svojoj štampariji odštampa mapu.[13] Januara 1937. odštampano je prvih 250 primeraka, a ubrzo je izašlo i drugo izdanje od 1.000 primeraka. Mapu grafika na kojima je prikazana teška rudarska svakodnevica i mukotrpan rad, ali i raskalašni život profitera, za koji je predgovor napisao književnik Jovan Popović, Uprava grada Beograda zabranila je već u februaru 1937. godine.
Španiji, ostavio je u Parizu, odakle su potom poslate poštom. Njegovo odsustvo iz Beograda trajalo je jedanaest meseci, a policija je naslućivala da nije sve vreme boravio u Parizu. Sa porodicom je živeo u kući tasta Mihajla Ratkovića na Kotež Neimaru i slikao, skupljajući novac za izdavanje mape grafika o Španiji. Krajem 1938. uspeo je da pronađe štampara koji je januara 1939. odštampao mapu Za slobodu, koja je sadržala 12 grafika sa tematikom iz Španskog građanskog rata. Odmah po izdavanju mape, uhapšen je zajedno sa štamparom. Mesec dana je proveo u Glavnjači, zatvoru Uprave grada Beograda, gde je nad njim vođena istraga. Kako policijski agenti nisu uspeli da nađu dokaz njegovog boravka u Španiji, pušten je na slobodu. Prilikom hapšenja, policija je zaplenila i potom uništila skoro celokupno izdanje mape Za slobodu, a od nekoliko sačuvanih primeraka je marta 1946. povodom Kongresa španskih boraca Jugoslavije štampana kopija. Pored ove mape, Kun je na temu borbe u Španiji napravio i dve slike — Streljanje iz 1939. prikazuje grupu uhvaćenih rodoljuba, koji prkosno i smelo na stratištu stoje ispred fašističkih vojnika, dok No pasaran iz 1948. prikazuje ženu koja energično i ponosno stoji sa puškom, a iznad nje se nalazi natpis „No pasaran” (Neće proći).
Izvor Wikipedia
