Boris Dvornik (Split, 16. april 1939 — Split, 24. mart 2008)[1] bio je hrvatski pozorišni i filmski glumac, reditelj i scenarista. 
Dvornik je rođen 16. aprila 1939. u Splitu u porodici drvoseče. Svoj talenat za glumu je otkrio u detinjstvu, dok je nastupao u dečjim predstavama. Nakon učenja za električara, počeo je da se profesionalno bavi glumom. Završio je Srednju glumačku školu u Novom Sadu, a kasnije se upisao na Kazališnu akademiju Univerziteta u Zagrebu.

Karijera

Na filmu je debitovao 1960. godine u filmu Francea Štiglica Deveti krug sa tematikom holokausta. Glumio je mladića koji za vreme Drugog svetskog rata pokušava spasiti mladu Jevrejku oženivši se njom. Nakon filma je stekao veliku popularnost, koju potom učvršćuje ulogama iz savremenog života u komedijama Martin u oblacima (1961) i Prekobrojna (1962) Branka Bauera. Ovo je načinilo od Borisa Dvornika jednu od velikih zvezda kinematografije bivše Jugoslavije, slično Ljubiši Samardžiću, Mileni Dravić i Velimiru Bati Živojinoviću (sa poslednjim je kasnije razvio blisko prijateljstvo).

Do sredine 1960-ih godina Dvornik je nastupao uglavnom u komedijama, a od 1966. godine počinje se s velikim uspehom pojavljivati i u filmovima sa tematikom iz Narodnooslobodilačkog rata. Za uloge u filmovima Most (S. Krvavac, 1969) i Kad čuješ zvona (Antun Vrdoljak, 1969) nagrađen je Zlatnom arenom na festivalu u Puli. Za ulogu u ratnom filmu U gori raste zelen bor (Antun Vrdoljak, 1971) i za ulogu šofera-zavodnika u Opkladi (Zdravko Randić, 1971) osvojio je Srebrnu arenu. Nastupao je u više od 40 dugometražnih igranih filmova (neretko je nastupao i u kratkometražnim), u mnogim televizijskim dramama i u više televizijskih serija.

Zenit popularnosti Borisa Dvornika je došao 1970-ih ulogom Roka Prča u čuvenoj seriji Naše malo misto. 1980-ih godina, nakon što je stekao status jednog od najpriznatijih glumaca bivše Jugoslavije, Boris Dvornik je uglavnom radio u Hrvatskom narodnom kazalištu u svom rodnom Splitu.

Privatni život

Velimir Bata Živojinović i Dvornik su se 1991. odrekli jedan drugog u nizu otvorenih pisama, u gestu koji je bio viđen kao simbolika raspada SFRJ. 2004. je javljeno da su njih dvojica pokušala da se pomire. Njih dvojica su se javno pomirili 2006. putem video linka između Splita i Beograda. Živojinović je izjavio da „poslednjih godina nije bilo mržnje između nas“, a Dvornik se nadovezao da je stvar bila „samo nesporazum“.

Tokom godina Boris Dvornik je razvio blisko prijateljstvo sa Antunom Vrdoljakom. On ga je nagovorio da učestvuje u politici i, na izborima 1992, kao kandidat Hrvatske demokratske zajednice, je izabran u splitsko poglavarstvo. Uskoro je shvatio da politika nije za njega i dao je ostavku na svoje mesto mesec dana kasnije.

Tokom poslednjih godina Dvornikova karijera je patila od posledica moždanog udara i njegovog alkoholizma,[traži se izvor] koji se manifestovao u nizu incidenata, od kojih je najpoznatiji napad na posmatrača na hrvatskim predsedničkim izborima 2005. Preminuo je od moždanog udara u noći između 23. i 24. marta 2008. u Splitu, u Hrvatskoj.

Dva sina Borisa Dvornika, Dino i Dean Dvornik, su poznati pop muzičari.

Izvor Wikipedia