Branko Gavela (Zagreb, 28. jul 1885 — Zagreb, 8. april 1962) bio je jugoslovenski i hrvatski pozorišni reditelj, prevodilac i pozorišni kritičar. 
Maturirao je u Klasičnoj gimnaziji u Zagrebu 1903. godine.

Filozofiju, germanistiku i slavistiku studirao je u Beču. U Beču je i doktorirao 1908. godine. Od 1909. godine bio je zaposlen u zagrebačkoj Univerzitetskoj biblioteci.

On je pisao pozorišne kritike u dnevniku Agramer Tagblatt, a 1914. godine prvi puta režirao je u HNK.

Upravljao je dramom HNK i postavljao svoje najbolje predstave, te realizovao brojna dela opernoga repertoara. Zalagao se za scensko izvođenje hrvatske dramske baštine.

Režirao je u godinama nakon Drugoga svjetskoga rata u Bratislavi, Ostravi i Ljubljani, a od 1949. godine ponovno je u svom rodnom gradu, a 1950. godine preustrojio je zagrebačku Zemaljsku glumačku školu u Akademiju za kazališnu umjetnost (danas ADU).

Godine 1953. pokrenuo je utemeljenje Zagrebačkog dramskog kazališta (danas Gradsko dramsko kazalište Gavella).

Režirao je oko 270 dramskih, opernih i operetnih dela. Preveo je oko 30 komada sa francuskog, engleskog, slovačkog.

Obavljao je funkciju rektora Akademije dramske umetnosti u Zagrebu.

Bio je redovni član JAZU od 1961. godine u odeljenju za filologiju.

Bavio se suđenjem fudbalskih utakmica.

Sahranjen je na zagrebačkom groblju Mirogoj.

Njegova kćerka poznata je hrvatska spisateljica Ivana Batušić, unuk akademik i teatrolog Nikola Batušić a unuka profesorka francuskog Ivon Vrhovac.

Nagrade

Sterijina nagrada za režiju
Nagrada Vladimir Nazor

Izvor Wikipedia