Đuro Đaković (Brodski Varoš, kod Slavonskog Broda, 30. novembar 1886 — Sveti Duh, kod Dravograda, 25. april 1929) bio je metalski radnik i revolucionar, organizacioni sekretar Centralnog komiteta KPJ, od aprila 1928. do aprila 1929. godine, jedan od najistaknutijih boraca radničke klase Jugoslavije i žrtva belog terora.
Kao mladi bravarski radnik u Sarajevu se 1905. priključio radničkom pokretu i postao član sindikata, a 1909. je postao član Socijaldemokratske stranke Bosne i Hercegovine (SDSBiH). Bio je istaknuti omladinski rukovodilac i učesnik radničkih štrajkova u Sarajevu. Na početku Prvog svetskog rata, kao protivniku rata austrougarske vlasti su mu sudile za „veleizdaju”, nakon čega je bio na prinudnom radu.
Krajem 1917. obnovio je rad Saveza metalskih radnika i postao njegov predsednik, a potom i član uprave Glavnog radničkog saveza Bosne i Hercegovine. Kao član Glavnog odbora SDSBiH bio je jedan od zagovornika stvaranja jedinstvene jugoslovenske radničke partije, a aprila 1919. učesnik „Kongresa ujedinjenja” na kome je stvorena Socijalistička radnička partija Jugoslavije (SRPJ(k)). Nakon toga je zbog učešća u pripremi i održavanju proslave Prvog maja u Sarajevu, bio uhapšen i nekoliko meseci zadržan u pritvoru.
Juna 1920. na Drugom kongresu KPJ izabran je za člana Centralnog partijskog veća, a novembra iste godine na prvim parlamentarnim izborima za narodnog poslanika Ustavotvorne skupštine Kraljevine SHS. Juna 1921. otišao je u Moskvu, gde je bio delegat na Trećem kongresu Kominterne i Prvom kongresu Crvene sindikalne internacionale. Nakon povratka u Jugoslaviju, uhapšen je i jula 1922. osuđen u Sarajevu na deset meseci zatvora zbog komunističkog i sindikalnog delovanja nakon donošenja „Obznane”.
Po izlasku iz zatvora, nastavio je sa političkim i revolucionarnim radom, zbog čega je više puta hapšen, a 1923. proteran je u rodno mesto. Tamo je nastavio sa političkim radom, a na opštinskim izborima u Brodskom Varošu, avgusta 1925. lista Radničko-seljačkog bloka, koju je predvodio, odnela je pobedu i on je od septembra 1925. do novembra 1926. bio načelnik opštine. Zbog zastupanja interesa siromašnih seljaka, često je dolazio u sukob sa bogatim seljacima, trgovcima i Kotarskim načelnikom, zbog čega je razrešen dužnosti. Nakon isteka progona, krajem 1926. najpre je otišao u Slavonski Brod, a avgusta 1927. u Zagreb, gde je postao sekretar Oblasnog odbora Saveza radnika metalne industrije Hrvatske.
Krajem 1927. rukovodstvo CK KPJ poslalo ga je u Moskvu na školovanje na Međunarodnoj lenjinskoj školi, gde je ostao do maja 1928. kada ga je Izvršni komitet Kominterne kao svog opunomoćenika poslao u Jugoslaviju, s ciljem da radi na sprovođenju „Otvorenog pisma” upućenog članovima KPJ. Pod pseudonimom „Bosnić” aktivno je radio na obilasku i sređivanju partijskih organizacija i pripremama Četvrtog kongresa KPJ, na kome je novembra 1928. izabran za organizacionog sekretara Centralnog komiteta KPJ, s obzirom da je bio jedan od najistaknutijih boraca protiv frakcijskih borbi u KPJ.
Nakon zavođenja Šestojanuarske diktature kralja Aleksandra, uhapšen je aprila 1929. godine, zajedno sa Nikolom Hećimovićem, sekretarom Crvene pomoći. Policiji, koja je kod njega pronašla ilegalni partijski materijal, rekao da je partijski kurir, pa je nakon nekoliko dana isleđivanja zajedno sa Hećimovićem odveden na jugoslovensko-austrijsku granicu, radi navodnog izviđanja terena preko koga se odvija ilegalni prelazak. Tamo su 25. aprila 1929. ubijeni u isceniranom pokušaju bega, a policijske vlasti su pokušale da prikriju ovo ubistvo. Naknadnom ekshumacijom, izvršenom 7. maja utvrđeno je da je na žrtve pucano spreda s malog rastojanja, čime je dokazano smišljeno ubistvo.
Na dvadesetu godišnjicu smrti, aprila 1949. njegovi posmrtni ostaci su preneti u Beograd i sahranjeni u Grobnici narodnih heroja na Kalemegdanu.
Izvor Wikipedia
